Бу рўйи заминда миллат кўп: сайёрамизда уч мингга яқин миллат бўлиб, улар инсониятнинг ўрта ҳисоб билан 96 фоизини бирлаштиради. Миллатнинг абадийлиги, унинг барқарорлигини таъминлашнинг асосий омили унинг ички салоҳиятидир. Миллатларнинг ички-руҳий салоҳияти, яратувчилик қобилияти, матонати, меҳнати, ўзига хослигини ривожлантириши асосида ҳозирги замон цивилизацияси юзага келган. Маълум бир миллат бошига – энг зарур даврда, халқнинг ана шу салоҳиятини юзага чиқара оладиган, ўз шахсий манфаатларини бир четга суриб, бутун борлиғини эл-юрт ривожига бағишлайдиган етакчининг, дарғанинг келиши – унинг бахти.

Бу борада ўзбекнинг, Ўзбекистоннинг ҳартугул, пешонаси ярқираган экан. Уни бир ярим асрлик қулликдан, мустабид тузумдан халос қилиб, озодликнинг ойдин йўлига олиб чиққан етакчи – Биринчи Президентдан сўнг, унинг бахтига, одамларни ягона мақсаду маслак атрофида жипслаштирадиган, халқнинг дарду армонлари билан яшайдиган, ҳар бир фуқаронинг ташвишини ўз юрагидан ўтказадиган лидер келди.

Улуғ ёзувчиларимиздан бири ёзганидек, “Турмуш – яшаш деган сўз. Яшаш учун ердан тортиб қуёшгача, муҳаббатдан тортиб ғазабгача – ҳаммаси керак, ҳаммаси зарур. Умрини яшаб ўтказган кишининг роҳати ҳам, азоби ҳам, хафачилиги ва хурсандчилиги ҳам бир мазмун касб этади, буларнинг ҳаммаси бир бутун анорнинг алоҳида доналаридай чиройли, лаззатли бўлади”. Шу фикрлардан келиб чиқиб айтадиган бўлсак, бугун Янги Ўзбекистонда олиб борилаётган ислоҳотлар, янгиланишлар – шу заминда яшаётган ҳар бир инсоннинг том маънода яшаши, ўз умридан рози бўлиб ўтиши учун қилинаяпти.